ΔΕΞΙΑ, η «ηττημένη νικήτρια» στη Γαλλία

Η αντίστροφη μέτρηση στη Γαλλία δεν ξεκίνησε μόνο για τις Προεδρικές εκλογές της επόμενης Κυριακής, αλλά και για το υπάρχον γαλλικό πολιτικό σύστημα, όπως το γνωρίζαμε έως σήμερα.

Το «καμπανάκι» του τελευταίου και δεύτερου γύρου, κτύπησε ηχηρά στο χθεσινό ρινγκ του debate για τους δύο φανερά λαβωμένους «μαχητές», καθώς και για τις ισορροπίες της γαλλικής πολιτικής πραγματικότητας. Ενός πρωτόγνωρου εκρηκτικού debate για τα γαλλικά δεδομένα μεν, που τράβηξε όλα τα βλέμματα, αλλά και άκρως απογοητευτικού δε, ως προς την ουσία και την πολιτική ποιότητα ως προς τις ανάγκες των αναποφάσιστων.

Μία σύγκρουση κορυφής σε χαμηλά επίπεδα, με συνεχή εκατέρωθεν χτυπήματα κάτω από τη ζώνη, όπου τελικά απώθησε βγάζοντας nok-out και εκτός «παιχνιδιού» ξεκάθαρης επιλογής, τους αναποφάσιστους Γάλλους τους οποίους στην ουσία και οι δύο επιθυμούσαν να κερδίσουν.

Ένας καμουφλαρισμένος «κεντροδεξιός» τεχνοκράτης τραπεζίτης στην Οικονομία, στο ρόλο του μεταρρυθμιστή ανεξάρτητου ευρωφεντεραλιστή - με σοσιαλιστικό αμπαλάζ στα κοινωνικά και ευρωπαϊκά θέματα ως ο εκλεκτός συστημικός υποψήφιος - προσπάθησε να μην χάσει δυναμική από το κλίμα αντι-Λεπέν που είχε καλλιεργήσει και τήρησε σε πολλά θέματα όπως την Ασφάλεια, την Οικονομία και τη Δικαιοσύνη μία ξεκάθαρα δεξιά ατζέντα.

Από την άλλη πλευρά, μία μεταλλαγμένη «ακροδεξιογενής» ,στο ρόλο της μελλοντικής ηγέτιδας της νέας προοπτικής αυτής της νέας Γαλλικής Δεξιάς βασισμένη σε ένα πατριωτικό-ρεπουμπλικανικό μοντέλο προς στην παραδοσιακή Γκολική Δεξιά, συστήθηκε ως η εξωσυστημική υποψήφια του εθνικού συμφέροντος και της αντίστασης στην Ευρώπη της Μέρκελ έχοντας αμπαλάζ λαϊκοδεξιές προτάσεις και τη συμμαχία με το Γκολικό κόμμα Debout la France, με μία επίσης δεξιά ατζέντα στα περισσότερα ζητήματα Δηλαδή, το κοινό σημείο που ενώνει τους δύο υποψηφίους, τους οποίους χωρίζουν σχεδόν όλα τα άλλα, είναι η απούσα και ορφανή από εκπροσώπηση καθαρή δεξιά ιδεολογία...

Σε γενικές γραμμές και εκτός της εξόφθαλμης επικοινωνιακής «μακρονιάδας» στα γαλλικά ΜΜΕ, τα οποία πλέον κάνουν και ζημιά στον Μακρόν με την πληθωρική στρατηγική προπαγάνδα αντι-Λεπέν και όχι υπέρ Μακρόν ( θυμίζοντας αρκετά την περίπτωση Κλίντον – Τραμπ), η Μαρίν Λεπέν κέρδισε κάποια σημαντικά σημεία για το δικό της πιθανό κοινό, αλλά δεν κατάφερε να πείσει την πλειοψηφία των παραδοσιακών ποιοτικών Γκολικών δεξιών με ασάφειες στην Οικονομία. Και ο Μακρόν αντίστοιχα, δεν έχασε τόσα όσα ίσως πολλοί φοβόντουσαν ότι θα χάσει, αλλά και σίγουρα δεν κέρδισε λόγω έλλειψης εθνικής ταυτότητας αφού υπερασπίστηκε 100% την ευρωπαϊκή.

Για το αναποφάσιστο ή και διστακτικό γαλλικό κοινό, το οποίο έψαχνε από τη χθεσινή διαμάχη να βρει τα στέρεα στηρίγματα και της λαβές ώστε να κρατηθεί για το «άλμα» προς τον έναν ή τον άλλον υποψήφιο, είχαμε την ισοπαλία της μη επιτυχίας μιας μετριότητας.

Ένα συνεχές «bras de fer» μιας δεξιόχειρας και ενός αριστερόχειρα πάνω στο «κεφάλαιο» του δεξιού Γκολισμού. Μία μάχη μεταξύ ενός υποψηφίου με σύνθημα «Μαζί για τη Γαλλία» των ανοιχτών συνόρων  κατά δήλωση σοσιαλιστή και στην ουσία νεοφιλελεύθερου φεντεραλιστή του κράτους των Βρυξελλών και τεχνοκράτη γέννημα – θρέμα των τραπεζών, του Ολάντ junior για τα γαλλικά πηγαδάκια, ο οποίος προβάλει ουσιαστικά προτάσεις μίας δεξιάς ατζέντας σε αρκετά σημεία, προετοιμάζοντας μια μελλοντική συνεργασία με τους LES REPUBLICAINS στο δεύτερο γύρο των βουλευτικών του Ιουνίου από τη μία και μιας «πρώην» ακροδεξιάς κληρονόμου των πατρικών λαθών και αμαρτιών και του παρελθόντος του Εθνικού Μετώπου, που αν και είχε το πλεονέκτημα ως η αντισυστημική υποψήφια του λαού με σύνθημα «Επιλέγω Γαλλία» και ιδιαίτερα μετά τη συμμαχία με τον Γκολικό Αρχηγό του Debout la France, Νicolas Dupont Aignan, δεν το αξιοποίησε αρκετά με ποιοτικά στοιχεία και προεδρική εικόνα ώστε να πείσει την πλειοψηφία των παραδοσιακών Γκολικών να πιστέψουν στη Πατριωτικορεπουμπλικανική τους συμμαχία.

Όποιο και να είναι το αποτέλεσμα των εκλογών της επόμενης Κυριακής, όποιος και να εκλεγεί επόμενος πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας , ό,τι και να επιλέξουν οι Γάλλοι από το διακύβευμα Ευρωπαϊκή Γαλλία στο ευρώ των Βρυξελλών ή ισχυρή Γαλλία στην Ευρώπη των Εθνών, το μόνο σίγουρο θα είναι ότι η πολιτικά «ηττημένη» κερδισμένη σε αυτή την ιστορία, είναι η παραδοσιακή γαλλική Γκολική δεξιά, της οποίας η βάση είναι εγκαταλελειμμένη και προδομένη από την ηγετική ομάδα που στηρίζει Μακρόν, ορφανή από ηγέτη, αλλά πάντα στο επίκεντρο της γαλλικής κουλτούρας.

Τώρα, αν η Μαρίν Λεπέν μετατραπεί μετά τη συμμαχία με τους Γκολικούς σε Μαρίν Ντε Γκολ της εποχής μας, αυτό θα το δείξει η διαχρονικότητα και η ποιοτική της πολιτικής της και ιδεολογικής της μετάλλαξης στο άμεσο μέλλον.

*Δημήτριος Γερογιάννης - Σύμβουλος Επικοινωνίας

You May Also Like

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *