Με το «Χαρικλάκι» στη Νέα Υόρκη

Το κινητό δεν συνιστάται για κάποιον που κάνει συχνά υπερατλαντικά ταξίδια. Ο πιο οικονομικός τρόπος για να επικοινωνήσεις με τον Πέτρο Κλαμπάνη είναι το Skype. Απαντά στην κλήση μου αμέσως μετά την άφιξή του στην Εσθονία, όπου ταξίδεψε από Νέα Υόρκη μέσω Κωνσταντινούπολης, για ακόμα μία συναυλία. Τα τελευταία δύο χρόνια παίζει με το συγκρότημά του σε αίθουσες συναυλιών και κλαμπ από τη Γαλλία και τη Γερμανία μέχρι τη Ρωσία και την Πολωνία. Την ερχόμενη εβδομάδα επιστρέφει στην Ελλάδα για δύο ιδιαίτερες βραδιές: την Τρίτη (2/5) στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης και την Πέμπτη (4/5) στο Παλαιό Χρηματιστήριο Αθηνών. Εδρα του, όμως, παραμένουν οι Ηνωμένες Πολιτείες, όπου κυκλοφόρησε και τους τρεις δίσκους του: «Contextual», «Minor dispute» και τον καινούργιο, «Chroma». Εδώ οι δικές του συνθέσεις συναντούν το «Χαρικλάκι» του Παναγιώτη Τούντα και το τζαζ συγκρότημα συναντά ένα οκτέτο εγχόρδων. Με αυτή τη σύνθεση θα παίξει και σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

«Ανακάλυψα το τραγούδι αυτό, όταν πρωτοπήγα στη Νέα Υόρκη για σπουδές και έπαιζα, για τα προς το ζην, μπασοκίθαρο σε μια ρεμπέτικη κομπανία στην Αστόρια», λέει ο 36χρονος Ζακυνθινός συνθέτης και σολίστ, που θεωρείται πια ένας από τους σημαντικούς αριστοτέχνες του μπάσου στην τζαζ. «Ηταν πολύ καλό σχολείο», αναγνωρίζει. «Παίζαμε μουσική με απαιτήσεις και βλέπαμε τον κόσμο να γουστάρει. Εκεί ανακάλυψα πολλά ελληνικά τραγούδια που δεν γνώριζα. Ταξίδευα μαζί τους».

Στον προηγούμενο δίσκο του «ταξίδευε» με ένα άλλο αγαπημένο, παραδοσιακό, αυτήν τη φορά, τραγούδι, το «Θαλασσάκι». Ακόμα ένα υποκοριστικό, που προδίδει νοσταλγία. «Η ελληνική παράδοση παίζει σημαντικό ρόλο όχι μόνο για τη μουσική μου, αλλά και για το ποιος είμαι ως άνθρωπος. Δεν τη χρησιμοποιώ εγκεφαλικά, επανέρχεται αυθόρμητα. Και μάλιστα αυτό συμβαίνει κυρίως από τότε που ζω στη Νέα Υόρκη. Η ίδια η πόλη διασταυρώνει διαφορετικούς πολιτισμούς. Γιατί να μη συμβαίνει αυτό και στη μουσική;»

Τις περασμένες δεκαετίες, πολλοί συνέδεσαν την τζαζ με την παραδοσιακή μας μουσική- από τον Σάκη Παπαδημητρίου και τον Κυριάκο Σφέτσα, έως τον Γιώργο Τρανταλίδη και τους Mode Plagal. Στην περίπτωση του Πέτρου Κλαμπάνη αυτό γίνεται από το εξωτερικό. Το ίδιο σημαντικό είναι για εκείνον να αναδεικνύονται στη μουσική του και οι άλλες του επιρροές - από τα κλασικά διδάγματα έως τη βαλκανική και τη λατινοαμερικάνικη παράδοση: «Δεν το αντιμετωπίζω σαν έναν εμβολισμό της κλασικής στην τζαζ, αλλά σαν ισότιμες φωνές».

Φωνή, και μάλιστα διαμαρτυρίας, υπήρξε πάντοτε η τζαζ. Τώρα πια, βέβαια, διδάσκεται στα πανεπιστήμια, αλλά μήπως οι εξελίξεις στις ΗΠΑ ξυπνούν κάτι από τον παλιό της εαυτό; «Σήμερα αυτή η μουσική δεν είναι στα καλύτερά της. Το κοινό της μειώνεται, οι μουσικοί δεν μπορούν εύκολα να βιοποριστούν. Καθρεφτίζει, λοιπόν, μια σύγχρονη κοινωνική απογοήτευση. Από τη στιγμή, μάλιστα, που πρόεδρος έγινε ο Τραμπ, αποκτά ξανά και μια πολιτική φόρτιση».

«Πρέπει να παραδεχτώ ότι εντυπωσιάζομαι πάντοτε όταν ακούω έναν μουσικό σαν τον Κλαμπάνη», έγραψε το περιοδικό «No Treble». Το «Jazz Times» τον χαρακτήρισε «έξοχο µπασίστα και συνθέτη» και το «Bass Player» «άσο του μπάσου», ενός οργάνου που έλαμψε στα χέρια προσωπικοτήτων όπως ο Τσάρλι Μίνγκους και ο Τσάρλι Χέιντεν, αλλά, όπως και να το κάνεις, δεν είναι από τους σταρ μιας ορχήστρας. «Και όμως, μού αρέσει που είναι υποχθόνιο, σκοτεινό», λέει ο Πέτρος Κλαμπάνης. «Μ’ αρέσει και ο μελωδικός του χαρακτήρας, όταν βγαίνει μπροστά και κάνει σόλο. Μπορεί να σε κερδίσει χωρίς να το καταλάβεις. Είναι μια ήρεμη δύναμη».

Τραγουδώντας στα μπαλκόνια

Oταν ρωτάς τον Πέτρο Κλαμπάνη ποια είναι η παλαιότερη μουσική του ανάμνηση, αναφέρει πολλά και διαφορετικά ακούσματα από τα παιδικά του χρόνια στη Ζάκυνθο: από τις καντάδες του νησιού και τους κλασικούς συνθέτες, έως τα τραγούδια του Βασίλη Παπακωνσταντίνου και τους Μπιτλς, που άκουγε η αδελφή του. Ξεκίνησε από διαφορετικά όργανα, μα, όταν είδε σε μια συναυλία τον Γιώτη Κιουρκτσόγλου, στράφηκε στο ηλεκτρικό μπάσο και έπειτα στο κλασικό. Αν και μπήκε στο Πολυτεχνείο, το 2005 το εγκατέλειψε για να σπουδάσει μουσική στο Αμστερνταμ και έπειτα στη Νέα Υόρκη. Παράλληλα, άρχισε να παίζει με δεξιοτέχνες απ’ όλο τον κόσμο και το ένα έφερε το άλλο.

Ποια, όμως, ήταν εκείνη η στιγμή που συνειδητοποίησε ότι είναι προορισμένος για τη μουσική; «Α, αυτό πηγαίνει πολύ πίσω», απαντά γελώντας. «Τα καλοκαίρια στη Ζάκυνθο βγαίναμε με τα άλλα παιδιά, γείτονες και φίλους, στα μπαλκόνια μας και τραγουδούσαμε. Στην αρχή τα άκουγα και ζήλευα, μετά άρχισα να τραγουδώ κι εγώ μαζί τους. Ημασταν έξι ή επτά χρόνων. Ηταν καταπληκτικά...».

Το 2009, ο Πέτρος Κλαμπάνης με τον φίλο του Σπύρο Μάνεση ίδρυσαν το Zante Jazz Festival, ένα μικρό φεστιβάλ στη Ζάκυνθο. Φέτος θα επιστρέψει στο νησί με το συγκρότημά του και ίσως ακόμα ένα. Οι παλιοί του γείτονες τον περιμένουν.

«Η ελληνική κρίση με πεισμώνει»

Καλλιτέχνης που συναναστρέφεται μουσικούς, αλλά και φιλόμουσους κάθε εθνικότητας, ο Πέτρος Κλαμπάνης έχει συζητήσει πολλές φορές μαζί τους και για την περιπέτεια της κρίσης στην Ελλάδα. «Υστερα από κάθε τέτοια συζήτηση, με πιάνει ένα πείσμα. Θέλω να δείξω ότι η Ελλάδα δεν είναι μόνο αυτό, ότι μπορούμε πάντα να δημιουργούμε πολιτισμό που έχει νόημα στον κόσμο. Η ελληνική κρίση με πεισμώνει με έναν θετικό τρόπο».

Η απόσταση βοηθά να βλέπει καλύτερα και τα ελαττώματά μας; «Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν μεγάλες παρεξηγήσεις γύρω από την εργασία στην Ελλάδα», παραδέχεται. «Εχω μάθει πλέον σε μια διαφορετική επαγγελματική ηθική. Οι Βορειοαμερικανοί αλλά και οι Ευρωπαίοι συνεργάζονται με περισσότερη αξιοπιστία, προγραμματισμό και αλληλεγγύη μεταξύ τους».

You May Also Like

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *